Atlas Katastrof Wypraw Histori Rodzinnych

Plan na ten dzień miał być lekki. Tylko jezioro Tonlé Sap i dwie świątynie po drodze. Skończyło się jednak pływającymi wioskami ludzi, którzy od pokoleń żyją na wodzie, świątynią zbudowaną z czerwonego piaskowca, kamiennymi krokodylami pilnującymi wejścia i spotkaniem z Panią, która robiła torebki z kapsli po puszkach. A w tle cały czas była historia z nogą mojego męża, która – jak się później okazało – dopiero się zaczynała.

Myślisz, że jesteś gotowy na Angkor Wat. Bo widziałeś zdjęcia. Bo wiesz, jak wygląda. A potem stajesz na moście prowadzącym do kosmosu i okazuje się, że to nie jest pocztówka — tylko bardzo skuteczna lekcja pokory.

Cztery litry wody. Trzy parasolki. Apteczka jak na ekspedycję. I mąż, który „kontrolował sytuację”, choć jego stopa wyglądała jak osobna atrakcja Angkoru. Zwiedzanie miało być majestatyczne. Duchowe. Epickie. Było 35 stopni, dwa czterdziestolitrowe plecaki, przeklęty obiektyw zwany „termosem” i nastolatka w trybie kozicy górskiej. Bayon patrzył na nas dwustoma twarzami. Baphuon próbował nas zabić schodami. A Taras Trędowatego Króla dał nam coś cenniejszego niż historia. Cień. I to wciąż nie był jeszcze Angkor Wat.

Pierwszy dzień w Angkorze miał być spokojnym wejściem w świat dawnych Khmerów. Zamiast tego zaczęliśmy od dramatycznej stopy mojego męża, świątyni pożartej przez dżunglę, posągu Buddy bez głowy i dźwięków muzyki granej przez ludzi, którzy mają w swoim życiu więcej historii niż niejeden podręcznik. A to był dopiero początek.